مردم به يك حاجى بديدهء احترام و اعتماد مىنگرند ، زيرا حاجى در روزهاى حجّ به تقوى و آداب نيكوى معاشرت و اخلاق فاضله مجهّز شده است ، ولى مردم در بدست آوردن مراتب تقوى و فضيلت متفاوت اند ، گروهى از آنها با روحيّه تقوى و حقايق آن باز مىگردند ، و گروهى ديگر تنها به ظاهر بسنده مىكنند . كسانى كه به روحيّه تقوى مجهّز مىشوند ، همان كسانى هستند كه حقيقت تقواى آنها ، در پيوند با برادران‌شان ظهور مىيابد ، پس هيچ‌گاه ظلم و ستمى روا نمىدارند ، و حقّى را زير پا نمىنهند ، و كسى را مسخره نمىكنند . ولايت خدا و رسول و اهل‌بيت ، با ولايت مؤمنان و محبّت آنها و شتاب در برآوردن نيازهاى آنها و هميارى با ايشان در نيكوكارى و تقوى ، كمال مىيابد . پس كسى كه با اين ولايت كامل از حجّ باز گردد به تحقيق با توشه‌اى سترگ بازگشته كه در اين جهان و آن جهان سودش رساند . بهره‌هاى دنيوى خداوند سبحان ما را فرمان داده به حجّ رويم تا منافع خويش را شاهد باشيم ، كه از اين منافع بينشهاى زير است : اوّل - حاجى در آستانه خانه خدا فرصت آن را مىيابد كه در امور خويش و از جمله وضع زندگيش بينديشد . تو نيز اينك بينديش كه چگونه مىتوان مرتبه يا مراتبى بهتر به دست آرى . اگر كارگرى بينديش چگونه مىتوانى بازرگان شوى ، و اگر كارمندى طرحى درانداز تا رئيس